Przodkami boksera były psy, które służyły do polowania na niedźwiedzie, wilki i dziki. Przedstawiają je liczne stare sztychy. Były to psy krępe, silne, bardzo cięte, niewrażliwe na okaleczenia. Ich wspólną cechą była ciężka głowa z krótką, lecz silną kufą, która nie pozwalała wątpić w silę uzębienia i szczęk. Były one nie wyrównane; w różnych okolicach występowały odmienne typy psów o regional­nych nazwach, wskazujących na ich przeznaczenie. Ciętość wykazywały w wal­kach; walczyły zarówno między sobą, jak i z innymi zwierzętami np. z bykami. W drugiej połowie ubiegłego wieku zaczęto ich hodowlę. Dzięki celowemu krzyżo­waniu z innymi rasami powstał obecny bokser. Trudno byłoby rozpoznać w niej jego przodków. Dzisiejszy bokser to pies elegancki, który zachował wszystkie daw­ne zalety charakteru, a przede wszystkim ciętość, odporność i wytrwałość. Kształto­wanie się rasy trwało stosunkowo długo. Za samodzielną rasę uznano boksera dopiero w 1925 r. Nazwę swą otrzymał prawdopodobnie dlatego, że głowa jego przypomina twarz boksera ze zniekształconym nosem.
Bokser posiada wszystkie właściwości wymagane od dobrego psa służbowego, a ponadto przywiązuje się on bardzo do wszystkich członków rodziny. Popularność jego wzrasta stale nie tylko u nas, lecz i w innych krajach. Jest on doskonałym towarzyszem człowieka i obrońcą.

Wzorzec Wrażenie ogólne. Bokser jest psem średniej wielkości, gładkowłosym, krępym o krótkiej kwadratowej sylwetce i silnych kończynach. Można go porównać do atlety łączącego siłę z szybkością. Mięśnie całkowicie suche, silnie rozwinięte, zary­sowujące się plastycznie pod skórą. Poszczególne części ciała tworzą harmonijną całość. Ruchy bardzo żywe, chód pewny, elastyczny, krok swobodny i posuwisty, szlachetne noszenie głowy. Jako pies służbowy musi posiadać odpowiednią masę połączoną z siłą. Przy największej nawet sile nie może być jednak ciężki ani ociężały. Jest wiernym towarzyszem zarówno przy koniu jak i przy rowerze. Jest wyśmienitym skoczkiem któremu nie brak elegancji.
Krótka zwarta szata nie wymaga szczególnej pielęgnacji. Przy ocenie psa dużą uwagę zwraca się na harmonijność budowy i odpowiednie ubarwienie. Ważne są także proporcje głowy w stosunku do tułowia, (nie może być ona za lekka), popraw­ny jej kształt, a także odpowiedni stosunek kufy do mózgowioczaszki. Głowa. Piękno głowy polega na harmonijnym stosunku poszczególnych części. Obojętnie z której strony się ją ogląda, zawsze powinien być zachowany właściwy stosunek kufy do czaszki. Im bardziej szerokość kufy zbliża się do szerokości czasz­ki tym lepiej. Głowa powinna być możliwie sucha, tzn. nie może być na niej zbyt dużo fałd. Ciemna maska powinna ograniczać się tylko do kufy i odróżniać się wyraźnie od koloru głowy. Sylwetkę kufy wykańczają fafle. Są one dobrze rozwi­nięte i łączą się z suchą szyją, tworząc ładnie ukształtowany łuk. Kufa powinna być dobrze rozwinięta, nie może być spiczasta, wąska, krótka lub płaska. Na jej kształt wpływa ukształtowanie szczęk, ustawienie zębów i fafle. Obie szczęki, patrząc od przodu, nie tworzą pionowej płaszczyzny, żuchwa wystaje spod szczęki i jest lekko wygięta do góry.
Szczęka jest szeroko na czaszce osadzona i tylko ku przodowi nieco się zwęża. Z przodu obie szczęki bardzo szerokie.
Górna warga gruba, duża, prawie kwadratowa, tworzy kąt prosty z nozdrzami. Wypełnia ona przestrzeń powstałą przez przodozgryz i spoczywa na siekaczach żuchwy, dotykając krajem dolnej wargi. W ten sposób powstaje frontowa płasz­czyzna kufy. Wysunięta do przodu żuchwa z dolną wargą tworzy tzw. brodę, która nie powinna wyraźnie wystawać do przodu ani też chować się za szczęki. Musi być ona dobrze zauważalna zarówno z przodu jak i z boku i nie może, jak u buldoga, wychylać się do przodu lub do góry. Przy zamkniętym pysku zęby żuchwy ani język nie mogą być widoczne. Pokrywa czaszki jest lekko wysklepiona, lecz nie okrągła, lub szeroka. Guz potyliczny niezbyt wysoki. Między czołem a grzbietem nosa wyraźnie zaznaczona krawędź czołowa. Grzbiet nosa nie może jak u buldoga przechodzić w czoło, ale też nie może być wygięty do dołu. Nos szeroki, czarny. Koniec nosa leży nieco wyżej od nasady, przez to wydaje się nieco zadarty. Nozd­rza daleko rozstawione, między nimi przebiega żłobek (bruzda). Na czole lekko zaznaczona bruzda czołowa, która między oczami nie może być zbyt głęboka. Policzki silnie rozwinięte, odpowiednio do uzębienia, nie wysuwają się jednak jak u buldoga, poza sylwetką głowy łagodnym łukiem przechodzą w kufę. Uzębienie. Silne, zdrowe i w miarę możności regularne. Kly możliwie najbardziej rozstawione, siekacze w górnej szczęce ustawione w obwodzie ku przodowi wy­giętego tuku, w żuchwie — w linii prostej. Bokser ma przodozgryz. Oczy. Jak najciemniejsze, niezbyt małe, ale nie wyłupiaste, ani głęboko osadzone. Zdradzają inteligencję i energię. Spojrzenie nie groźne ani przenikliwe. Obramo­wanie oczu ciemne.
Uszy. Wysoko osadzone, noszone pionowo, spiczasto przycięte tak aby muszle nie były zbyt szerokie.
Szyja. Nie za krótka ani za gruba, muskularna, silna, sucha, bez fałdów podgardla-nych. Eleganckim łukiem przechodzi od wyraźnie zaznaczonego karku, odznacza się szlachetnością linii.
Kończyny przednie. Z przodu proste i równoległe, o silnym kośćcu. Łokcie nie powinny zbytnio odstawać od klatki piersiowej. Podramię pionowe, długie i mus­kularne, śródręcze krótkie, ustawione raczej pionowo. Łapy małe, palce zwarte, wysklepione, pazury silne.
Tułów. Sylwetka kwadratowa. Tułów spoczywa na prostych kończynach o mocnym kośćcu. Klatka piersiowa głęboka, sięgająca do łokci (jej głębokość równa jest mniej więcej polowie wysokości psa). Zebra dobrze wysklepione, lecz nie beczkowate, zaokrąglone, zachodzące daleko do tyłu. Lędźwie kształtne, zwarte, napięte, lekko podciągnięte, dolna linia brzucha wznosi się eleganckim łukiem ku tyłowi. Łopatka długa i ukośna, dobrze przylegająca, niezbyt silna, lecz dobrze umięśniona. Ramię długie, tworzy z łopatką kąt prosty.
Grzbiet. Kłąb dobrze zaznaczony, krótki prosty i muskularny.
Kończyny tylne. Silne mięśnie plastycznie uwidaczniające się. Uda szerokie i wysk­lepione nigdy wąskie i płaskie. Lędźwie nieco opadające, płasko zaokrąglone. Mie­dnica długa, u suk dość szeroka. Kolano w normalnej postawie powinno zacho­dzić do przodu, tak aby zbiegło się z linią pionową prowadzoną od guza biodrowego do podłoża. Kąt stawu skokowego wynosi około 140°, śródstopia 95—100° (nie może więc być ustawione pionowo). Kończyny oglądane z tyłu powinny być proste. Staw skokowy suchy, o silnych kościach, palce z reguły dłuższe niż w przednich łapach, zwarte i wysklepione (kocie łapy).
Ogon. U nasady szeroki, możliwie wysoko osadzony, noszony ku górze, krótko przycięty.
Szata. Włos krótki, twardy, ściśle przylegający, żółty lub pręgowany. Kolor żółty występuje w najróżniejszych odcieniach od ciemnoczerwonego  do jasnozołtego (najładniejsze są pośrednie żóltoczerwone). Maść pręgowana przechodzi od jasno-żóltej do ciemnej, a nawet do czarnej. Barwa tła i pręgowania muszą się wyraźnie od siebie odróżniać, pręgi nie mogą być za gęste ani za rzadkie, tło nie może być brudne. Białe znaczenie jest dopuszczalne (może przyczynić się do ożywienia ekste-rieru) jednak nie więcej niż na 1/3 powierzchni maści zasadniczej. Przeważająco lub całkowicie białe, czarne lub inne umaszczenie jest niedopuszczalne. Wzrost. Wysokość w kłębie psa od 57 do 63 cm, suki od 53 do 59 cm. Masa ciała. Pies od 30 do 32 kg, suka od 24 do 25 kg. Chód. Bokser jest galopenem.
Charakter. Przywiązany, wierny, nieustraszony, cięty. Dobry obrońca i opiekun. Lubi dzieci, chętny do zabawy. Wobec obcych nieufny i w razie potrzeby groźny. Dzięki swojej inteligencji, układności, małym wymaganiom i czystości jest przy­jemnym domownikiem w rodzinie lub psem towarzyszem.
Wady. Ociężałość, podobieństwo do buldoga, lub pinczera, słaba budowa, brak symetrii, zla kondycja, wadliwa krawędź czołowa lub grzbiet nosa, zbyt jasne oko lub śluzówka, brak tzw. „brody”, słabe wargi, źle noszone uszy lub źle przycięte, fałdy podgardlane, szyja ciężka lub za krótka, łopatki strome lub luźne, płaskie, szerokie lub wykręcone na boki łapy, luźne śródręcze, grzbiet długi lub karpiowaty, pierś za szeroka, za wąska lub płaska, brzuch nie podciągnięty, tył ścięty, strome i źle ukątowane kończyny, uda słabo umięśnione, ustawienie kończyn krowie, becz­kowate lub szablaste. Miękkie stawy skokowe, kończyny zbyt odstawione do tyłu lub podstawione, chód chwiejny, łapy zajęcze, umaszczenie przeważająco lub cał­kowicie białe, wilcze pazury.