Większość psów szorstkowłosych zalicza się do ras myśliwskich. Najstarsze z nich wywodzą się od dawnego szorstkowlosego psa myśliwskiego, który występował w różnych odmianach w całej Europie. Nie można ustalić, czy jest on również pra­przodkiem współczesnego brodacza. Co prawda twierdzi się, że pinczer pochodzi od tzw. szorstkowlosego pinczera olbrzyma, który swego czasu był bardzo rozpo­wszechniony w okolicach Monachium. Psa tego nazywano też rosyjskim broda­czem albo niedźwiedzim brodaczem.

Typową cechą brodacza jest graniasta głowa, która wydaje się jakby wykuta z ka­mienia. Wyraziste brwi nadają mu groźny wygląd, mimo to jednak jest on dobro­duszny, co prawda tylko dla znanych mu ludzi. Wobec obcych jest nieufny i czuj­ny. Te właściwości połączone z wymaganiami stawianymi psom służbowym spo­wodowały, że od 1925 r. zaliczono go do grupy psów służbowych. Z roli tej wy­wiązuje się doskonale i dlatego znajduje coraz liczniejsze grono hodowców. Bardzo podobna do brodacza olbrzyma jest rasa hodowana we Francji i Belgii — szorstkowłosy owczarek bouvier des Flandres. Również i ta rasa zaliczona została do grupy psów służbowych.

Wzorzec Wrażenie ogólne. Brodacz olbrzym jest powiększonym i wzmocnionym sobowtó­rem brodacza średniego. Spokojny, rozważny, a jednocześnie pełen temperamentu i szybkości. Wytrwały, niezawodny, wierny, odporny na niekorzystne warunki at­mosferyczne. Dzięki mocnej szacie, silnym kończynom i posuwistym chodom jest twardym i odpornym psem użytkowym.
Głowa. Silna, mocna o zdecydowanym wyrazie odpowiadającym pici. Wyraziste policzki nie powinny naruszać graniastej sylwetki brodatej głowy. Mięśnie żuchwy dobrze ukształtowane, linia głowy z umiarkowaną krawędzią czołową powinna być prosta. Załamana linia głowy i mały nos są wadliwe. Kufa silna, tępo zakończona gąbczastym czarnym nosem. Wargi czarne, ściśle przylegające. Uzębienie. Uzębienie silne, kompletne, zgryz nożycowy.
Uszy. Wysoko osadzone, równomiernie przycięte, noszone pionowo ku górze. Oczy. Owalne i ciemne.
Szyja. Mocno osadzona, silnie wygięta, sucha, bez fałdów podgardlanych. Kończyny przednie. Łopatki płaskie, ukośnie ustawione, dobrze u katowane, pod ra­mię pionowe, silne i prawie proste. Wąski przód jest wadliwy. Łapy kocie o silnych twardych opuszkach, krótko owłosione, zwarte, o czarnych pazurach. Tułów. Płaskie żebra tworzą silną klatkę piersiową, która w przekroju poprzecz­nym jest owalna. Mostek wysuwa się przed łopatki i tworzy przedpiersie. Klatka piersiowa beczkowata jest wadliwa. Dół klatki piersiowej wznoszący się ku tyłowi przechodzi w lekko podciągnięty brzuch. Lędźwie silne i krótkie, grzbiet krótki, prosty i silny. Pierwszy krąg grzbietowy silnie rozwinięty, tył łagodnie zaokrąglony. Kończyny tylne. Dobrze ukątowane, stawy skokowe o silnych mięśniach, uda uko­śnie ustawione. Słaby tył jest wadliwy.
Ogon. Wysoko osadzony, niezbyt długi, przycięty za 3 lub 4 kręgiem. Szata. Szorstka, składająca się z pokrywy i podszycia, na pokrywie czaszki twarda, z silnymi brwiami i brodą. Broda kozia niedopuszczalna.
Umaszczenie. Zasadniczo czarne bez oznak lub pieprz z solą (patrz wzorzec śre­dniego brodacza).
Wzrost. Wysokość w kłębie psa od 65 do 70 cm, suki od 60 do 65 cm. Idealne wymiary to średnia tych liczb. Zbyt duże psy uznaje się za wadliwe, gdyż tracą pożądaną zwinność i wszechstronną przydatność psa służbowego. Za mały wzrost jest również wadą. Prawidłowe proporcje ciała w połączeniu z ogólną siłą i masą zapewniają psu zwrotność i sprężystość. Pozostałe szczegóły są takie same jak we wzorcu brodacza średniego.