Do psów służbowych zalicza się wiele ras nie spokrewnionych, nadających się szczególnie do celów policyjnych, tzn. do służby obrończej oraz śledczo-tropicielskiej. Wspólną ich cechą jest nieufność wobec obcych, ciętość, czujność, chęć do walki, pojętność i przywiązanie do swego pana. Wszystkie one są szlachetnie zbu­dowane, średniej wielkości, silne, muskularne, szybkie, wytrwałe, zdolne do dużego wysiłku fizycznego, a przede wszystkim o doskonałym węchu.
Gdy poznano ich właściwości i uzdolnienia, rozpowszechniły się one we wszystkich krajach świata. Rozszerzyło się też pole ich działalności, zaczęto bowiem używać je do najróżniejszych celów. Pies taki może być użyty jako policyjny, wojskowy, w służbie straży kolejowej i granicznej, a także przy tropieniu zbrodniarzy, jako prze­wodnik ociemniałych, jako stróż, a w końcu do odszukiwania ludzi zasypanych lawinami lub gruzem w katastrofach budowlanych. Psy służbowe znalazły licznych miłośników, którzy je szkolą i zgłaszają do egzaminów. To sportowe zainteresowa­nie przyczyniło się do ich spopularyzowania na całym świecie.
Do ras służbowych zalicza się: owczarka niemieckiego, dobermana, boksera, rotweilera, brodacza olbrzyma, airedale terriera. Ostatni z nich należy również do grupy terierów, które będą omawiane w oddzielnym rozdziale.
W różnych krajach używane są też inne rasy jako psy służbowe, belgijski pies pasterski groenendael i wszystkie jego odmiany, ponadto podobne do brodaczy olbrzymów brązowe bouvier de flandres, a nawet wyżeł weimarski — typowy pies myśliwski. Ostatnio w CSRS pojawił się również owczarek Briard.