Pierwotnie rottweiler był psem pasterskim. Pomagał on głównie handlarzom bydła i rzeźnikom przy transporcie stad i stróżował przy nich w nocy. Był popularny szczególnie wśród rzeźników południowych Niemiec jako tzw. pies rzeźnicki. Nazwę swą wziął od miasta Rottweil nad rzeką Neckar, które stanowiło centrum handlu bydłem. Hodowla w czystości rasy przyczyniła się do wyrównania typu. Jest on uderzająco podobny do psa z hal Appenzell w Szwajcarii i zapewne za­chodzi tu pokrewieństwo.

Rottweiler jest psem spokojnym, o zrównoważonym usposobieniu; czujny, nieza­wodny, łatwy w układaniu, pojętny, cięty i wytrwały. Przy szkoleniu wymaga jed­nak rozumnego traktowania, gdyż w przeciwnym razie można go zepsuć. Jeśli te warunki są zachowane, nadaje się wybitnie na stróża. Dopiero stosunkowo późno poznano, że dzięki swym wybitnym zaletom nadaje się również na psa służbowego. Odtąd hodowla jego rozszerzyła się również poza granice Niemiec i zdobywa on coraz liczniejszych sympatyków.

Wzorzec Charakterystyka.   Rottweiler   jest   doskonałym   psem   obrończym,   towarzyszem i psem służbowym. Celem hodowli jest uzyskanie psa silnego, harmonijnie zbudo­wanego, o rdzawym lub jasnobrązowym znaczeniu, któremu przy krępym pokroju nie brak elegancji.
Wrażenie ogólne. Pies średniej wielkości, krępy, ani za lekki, ani ciężki, nie długo-nożny i nie charci. Proporcjonalna, krótka, zwięzła i silna sylwetka pozwala przypi­sać mu obok dużej inteligencji i ochoty do pracy, dużo siły i wytrwałości. Już na pierwszy rzut oka zdradza ciętość. Jego spokojne spojrzenie świadczy o dobrodusz-ności i przywiązaniu.
Głowa. Średniej długości. Mózgowioczaszka szeroka między uszami, pokrywa czaszki oglądana z boku miernie wysklepiona, krawędź czołowa wyraźnie zazna­czona, guz potyliczny dobrze rozwinięty, lecz nie wystający, policzki bardzo mus­kularne, łuki jarzmowe wyraziste, grzbiet nosa prosty i niezbyt długi, długość od nasady do końca nosa nie większa niż odległość od guza potylicznego do krawędzi czołowej. Koniec nosa dobrze wykształcony, szeroki, okrągły, nozdrza stosunkowo duże, zawsze czarne. Wargi czarne, ściśle przylegające, opadające stopniowo od niezbyt silnie zaznaczonych kącików. Skóra na całej głowie napięta. Najwyżej przy podnieceniu mogą tworzyć się zmarszczki podłużne.
Oczy. Średniej wielkości, ciemnobrązowe, wyrażające wierność, dobrotliwość i pewność siebie, powieki ściśle przylegające.
Uszy. Małe, trójkątne, osadzone wysoko i daleko od siebie, przez co pozornie po­szerzają pokrywę czaszki, noszone ku przodowi, zakrywają otwory uszne. Szyja. Silna, okrągła, szeroka, muskularna, z lekko wy sklepionym karkiem, osadzo­na na łopatkach, dość sucha bez fałdów podgard lanych.
Kończyny przednie. Łopatki długie i dobrze osadzone. Ramiona przylegające do tułowia, jednakże niezbyt związane. Podramię silne i muskularne. Śródręcze dość sprężyste, silne, niezbyt strome. Łapy okrągłe, zwarte i wysklepione. Podeszwy bardzo twarde, pazury ciemne, krótkie i silne. Kończyny przednie oglądane ze wszystkich stron proste i niezbyt wąsko ustawione.
Tułów. Klatka piersiowa pojemna, szeroka i głęboka, raczej okrągła niż owalna. Grzbiet prosty i napięty. Lędźwie nieznacznie podciągnięte. Tył krótki i szeroki, lecz nie opadający.
Kończyny tylne. Uda krótkie i muskularne, podudzie długie, od góry muskularne, niżej żylaste i silne. Staw skokowy dobrze, ale nie nadmiernie ukątowany ani stromy. Łapy tylne nieco dłuższe niż przednie, dobrze zwarte, palce silne, bez wilczych pazurów.
Ogon. Krótki, wysoko osadzony, noszony możliwie poziomo. Często z urodzenia jest on szczątkowy, jeśli za długi należy go podciąć.
Szata. Włos krótki, silny, gruby, gładki, prosty. Na szyi i udach podszycie bez­względnie wymagane, nie może być jednak widoczne poprzez pokrywę. Na przed­nich i tylnych kończynach włos dłuższy, poza tym raczej krótki i ściśle przylega­jący.
Umaszczenie. Czarne z wyraźnymi znaczeniami na policzkach, kufie, kończynach i nad oczami. Znaczenie mahoniowobrązowe lub jasnobrązowe.
Wzrost. W kłębie psy od 60 do 68 cm, suki od 55 do 65 cm, przy czym zawsze we właściwej proporcji do całości.

Wady. Budowa lekka, charcia, szczudlowata, przebudowanie, ociężałość. Tułów za długi, za krótki lub wąski. Wystający guz potyliczny, lub kufa wyżła, wyżli wyraz, głowa wąska, długa za krótka albo za ciężka. Za mało wyrazista krawędź czołowa lub całkowity jej brak. Kufa długa lub spiczasta, zbyt wydatne policzki, garbonos lub nos rozłupany, grzbiet nosa wklęsły, opadający lub wysklepiony, nos jasny lub cielisty, luźne fafle i kąciki warg, uzębienie ponosówkowe lub próchnicowe, przo-dozgryz, tyłozgryz lub zgryz kleszczowy. Brak przedtrzonowców, skóra na głowie pomarszczona. Uszy za nisko osadzone, ciężkie, długie lub wąskie, obwisłe lub nie równe, odstające na boki. Oczy małe, ukośne, rozwarte, szkliste, wybałuszone lub o przenikliwym spojrzeniu. Szyja zbyt długa, cienka, stabo umięśniona, duże fałdy podgardlane. Słaby kościec, łopatki strome, luźne lub słabo umięśnione, front wąski. Śródręcze lub łapy miękkie, strome, rozczapierzone, jasne pazury, niedoroz­winięte palce. Klatka piersiowa plaska, zbyt długa, miękki karpiowaty lub łękowaty grzbiet. Tył ścięty. Uda płaskie, postawa krowia lub beczkowata. Staw skokowy stromy lub nadmiernie ukątowany. Wilcze pazury. Ogon noszony za wysoko lub osadzony za nisko, za cienki lub za długi. Szata miękka, za krótka, za długa lub nie zwarta. Włos wełnisty, brak podszycia. Białe znaczenia na łapach, kończynach lub gdziekolwiek na tułowiu. Znaczenie nieczyste. Rottweilery w dawnym typie, co prawda rzadko występujące, jednolicie czerwonożółte z czarną lub jasną maską lub czarną pręgą wzdłuż grzbietu, jak również psy o innych maściach (niebieskie, brązowe) nie są uznawane, jako podejrzanej czystości rasy; tak samo długowłose.