Aby wyszkolić psa w „meldowaniu” potrzebujemy pomocnika. Przez „meldowanie” rozumiemy dostarczanie przez psa znanej mu osobie na dalszą odległość listu lub przedmiotu. Gdy przedmiot został włożony do pyska aportującemu psu i otrzymał on krótki rozkaz „melduj”, wabi go pomocnik oddalony o 100 metrów, do którego pies musi mieć zaufanie, i przyjaznymi słowami, nazwą i gwizdaniem przyjmuje psa chwaląc   i   nagradzając   dobrymi   kąskami, bierze go na linkę i odbiera przedmiot. Po krótkiej przerwie postępujemy odwrotnie: pomocnik rozkazuje „melduj”, zaś my wabimy psa, chwalimy i nagradzamy jakimś kąskiem, ćwiczenie powtarza się, zwiększając stale odległość, stosownie do postępów psa. Dobrze wyszkolony pies przenosi swój „meldunek” na wiele kilometrów.

Gdy pies goni rowerzystę, trzeba go   wyleczyć   z   tej   przywary.   Pies wracający z takiej gonitwy i ukarany nie rozumie najczęściej związku kary z gonieniem . Prosimy więc rowerzystę o pomoc. Ma on na goniącego psa bądź cisnąć łańcuszkiem do rzucania, bądź uderzyć go rózgą. Najczęściej wystarcza takie jednorazowe zadziałanie, żeby odstraszyć psa od następnych ataków. Zapamięta on, że rower wiąże się z zadawanym bólem.

Od pasji do gonienia można psa odzwyczaić przez założenie mu półszorka szkolnego . Zastosowanie półszorków można zalecić tylko w szczególnych wypadkach, mianowicie wtedy, gdy stosowane metody tresury nie   dały   konkretnych   wyników,   albo gdy tresura ta jest niewykonalna z przyczyn od nas niezależnych. To oprzyrządowanie może być wskazane dla psów mających skłonności do gonienia, a znajdujących się w zagrodach, dużych gospodarstwach albo wśród luźno rozrzuconych zabudowań.
Kłusownictwu i gonieniu przez psa, wszystkiego, co się porusza, w niektórych wypadkach można zapobiec tylko  przez  założenie   drewnianego drążka, który jest tak przytwierdzony do   obroży,   że  uderza  boleśnie  po przednich łapach. Jest to jeszcze bardziej ostry środek niż półszorek , odpowiedni jednak przede wszystkim dla psów stróżujących, które w nocy włóczą się i mogą powodować poważne szkody w stanie zwierząt. Kto swego psa sam wychowuje  i  szkoli,  nie  będzie  musiał       i stosować żadnego z tych sposobów.

Bardzo ważną zaletą wyżła jest szybkie znajdywanie zwierzyny. Dlatego powinien on pracować w galopie i systematycznie przekładać łany upraw, cały czas uwzględniając kierunek wiatru po to, by mieć możliwość zwietrzenia ukrytej zwierzyny, W polu poluje się z wyżłem przede wszystkim na ptactwo.

Umiejętność planowego przekładania pola jest cechą wrodzoną wyżła, jednakże u jednych umiejętność tajest wysoce rozwinięta, natomiast inne trzeba jednak tego uczyć. Pies idąc galopem jest niejako zmuszony ciągnąć wiatr górąi przez to ma większą możliwość szybszego zwietrzenia zwierzyny niż pies idący wolno i dolnym wiatrem, z nosem przy ziemi, obwąchujący ślady. W związku z tym, gdy tylko zauważymy, że pies zwalnia chody i zaczyna nisko węszyć (babrać się w śladach), wydajemy ostry rozkaz “fee”, “nie rusz” a następnie “naprzód-szukaj” z jednoczesnym ruchem ręki wskazującym kierunek.
Łany upraw wyżeł powinien okładać w taki sposób, by uwzględniając kierunek wi atru, zawsze mógł zwietrzyć ukrytą zwierzynę. Musi więc przekładać pole zakosami i pod wiatr lub (w wypadku, gdy kierunek wiatru skierowany będzie w bok wąskiego, a długiego łanu) iść prosto skrajem uprawy po stronie zawietrznej. Konieczna jest tu umiejętność przewodnika w odpowiednim prowadzeniu psa.