Nazwa rasy pochodzi od poborcy podatkowego Dobermana z Apoldy, który pod koniec ubiegłego stulecia hodował bardzo cięte psy w typie pinczera gładkowłose-go. Psy te towarzyszyły mu przy inkasowaniu pieniędzy i stały się podstawą ho­dowli dobermanów. Podobno, doprowadzono przy tym krew rotweilera, black and tan terriera, greyhounda — i być może — innych ras. Wnioskuje się tak na podsta­wie jego temperamentu i żywości, gdyż brak bliższych danych o powstaniu tej rasy. Jest jednak pewne, że obecnie rasa ta ma wszystkie właściwości wymagane od psa służbowego. Doberman nie zna lęku, ma silne nerwy, jest zahartowany, inteligent­ny, układny i pojętny, przy tym żwawy, szybki, energiczny, cięty ale nie kąśliwy.

Wygląd ma elegancki, szlachetny i przyjemny. Popularność tej rasy przekroczyła wkrótce granice Niemiec i obecnie jest rozpowszechniony na całym świecie. Naj­częściej używa się go jako psa służbowego, często jako stróża. Od młodości wymaga silnego gruntownego wychowania i właściwego traktowania aby na czas opanować jego pewność siebie.

Wzorzec Wrażenie ogólne. Doberman jest psem średniej wielkości, silnym i muskularnym. Jego elegancka sylwetka, temperament i zdecydowany wyraz składają się na obraz dobrze zbudowanego psa. Budowę ma prawie kwadratową, co szczególnie dobrze widoczne jest u psa.
Głowa. Dobrze osadzona na szyi, oglądana z przodu i z góry ma kształt prostego, tępego klina, skóra napięta na kościach i płaskich mięśniach uwydatnia subtelne (suche) wymodelowanie. Pokrywa czaszki oglądana z przodu i z boku jest płaska. Na górny profil głowy składają się dwie równoległe linie (grzbietu nosa i pokrywy czaszki) przerwane przy oczach płaską krawędzią czołową. Linia ta wznosi się od czubka nosa do potylicy. Czoło opada pod łagodnym kątem ku oczom. Kufa głębo­ka i szeroka z przylegającymi wargami. Górna linia czaszki oglądana z przodu powinna przebiegać poziomo, nie opadając przy uszach. Nos czarny. Oczy. Średniej wielkości, jak najciemniejsze, u psów brązowych i błękitnych jaś­niejsze kolory dopuszczalne.
Uszy. Wysoko osadzone, proste, przycięte proporcjonalnie do długości głowy. Uzębienie. Silne, bez braków, zgryz nożycowy.
Szyja. W stosunku do głowy i tułowia dość długa, sucha i muskularna, łukowato wygięta, noszona prosto ku górze, odznacza się szlachetnością.
Kończyny przednie. Oglądane ze wszystkich stron proste, silne, ustawione pionowo ku ziemi. Skośnie ułożona, dobrze umięśniona łopatka tworzy z ramieniem kąt prosty i przylega ściśle do klatki piersiowej. Staw łokciSwy łączący ramię z podra-mieniem jest ściśle przylegający. Śródręcze nie wykręcone ani na zewnątrz ani do wewnątrz. Palce wysklepione (łapa kocia).
Tułów. Grzbiet prosty i napięty. Kłąb silnie zaznaczony, szczególnie u psów. Wyso­kość i długość wyznaczają opadającą ku tyłowi linię grzbietu. Tył nie za krótki, lekko zaokrąglony. Żebra lekko wysklepione sięgają do łokci. Głębokość klatki piersiowej powinna być proporcjonalna do długości tułowia, nie może być mniej­sza, niż połowa wysokości w kłębie. Przedpiersie szerokie i (zwłaszcza z przodu) wyraziste.
Kończyny tylne. Uda szerokie, muskularne, związane z podudziem silnym stawem kolanowym, tworzą kat około 130°. Łapy tak jak i przednie są krótkie, wysklepione i zwarte. Wilcze pazury niedopuszczalne. Szata. Włos krótki, silny, gęsty, ściśle przylegający.
Umaszczenie. Czarne, ciemno brązowe lub błękitne z rdzawym wyraźnym znacze­niem. Znaczenie na kufie i wargach, plama na policzkach i nad górną powieką, na szyi, dwie plamy na piersi, na śródstopiu i łapach, na wewnętrznej stronie uda, w okolicy odbytu i na tylnej części siedzenia. Wzrost. Pies od 68 do 70 cm, suka 63 — 67 cm.
Chody. Elastyczne, eleganckie, zwrotne, swobodne i posuwiste. Tył przez długi, sprężysty wykrok, nadaje pożądaną siłę napędową. Pies stawia przednią kończynę równocześnie z przeciwstawną kończyną tylną.
Wady. Wypukłe czoło lub grzbiet nosa, zbyt wyraźna lub za słaba krawędź czoło­wa, krótka, szeroka głowa (silne policzki), spiczasta kufa, obwisłe wargi. Za wysokie lub za niskie osadzenie uszu, braki w uzębieniu (42 zęby), przodozgryz lub tyłozgryz, oczy zezowate, wypukłe lub za głęboko osadzone, szyja krótka, gruba, fałdy podgardlane, drobny kościec, krótka, luźna stroma łopatka, wykręcone łokcie, pos­tawa francuska, beczkowata lub krowia, łapy długie, rozwarte lub miękkie, grzbiet za długi lub karpiowaty. Tył ścięty, źle ukątowany, klatka piersiowa beczkowata lub wąska, żebra płaskie, brak przedpiersia. Stawy skokowe wykręcone. Wnętrost­wo, chód chwiejny Jub sztywny, inochód, włos długi, miękki, falisty, znaczenie jasne, nieczyste, białe znaki, widoczne podszycie, płochłiwośc, nerwowość, tchórzłi-wość.